Osoba sprawdzająca opaskę sportową podczas treningu

← Wszystkie artykuły · Technologie

Technologie4 min czytania

Smartwatch zamiast trenera? Co naprawdę potrafią sztuczna inteligencja i urządzenia noszone w sporcie

Przegląd 57 prac naukowych pokazuje, że AI i urządzenia noszone mogą pomóc trenować mądrzej — ale tylko jako wsparcie decyzji, a nie wyrocznia.

W skrócie

  • Zegarki, opaski, GPS i czujniki ruchu zbierają ogromne ilości danych, a sztuczna inteligencja pomaga znaleźć w nich sensowne wzorce.
  • Najwięcej obiecują w trzech obszarach: dopasowaniu treningu, ocenie ryzyka kontuzji oraz monitorowaniu regeneracji i samopoczucia.
  • Trafność przewidywań wciąż bywa zmienna — ostateczną decyzję powinien podejmować człowiek.

Czym właściwie są „wearables”?

To urządzenia noszone na ciele: zegarki i opaski sportowe, pasy do pomiaru tętna, odbiorniki GPS, czujniki ruchu mierzące przyspieszenia i obroty ciała oraz urządzenia do monitorowania snu. Rejestrują m.in. tętno, zmienność rytmu serca (HRV), dystans, prędkość i jakość snu.1

Problem polega na tym, że danych jest tak dużo, że bez zaawansowanej analizy trudno wyciągnąć z nich rozsądne wnioski. Tu wkracza sztuczna inteligencja — a zwłaszcza uczenie maszynowe, czyli algorytmy, które uczą się na danych i szukają w nich powtarzających się wzorców.1

Słowniczek

HRV (zmienność rytmu serca) — różnice w odstępach między kolejnymi uderzeniami serca. To pośredni wskaźnik zmęczenia i regeneracji.

Uczenie maszynowe — rodzaj sztucznej inteligencji, który „uczy się” zależności z danych, zamiast działać według z góry ustalonych reguł.

Przeuczenie — sytuacja, w której model świetnie działa na danych, na których się uczył, ale słabo na nowych.

Co przeanalizowano?

Naukowcy z Jordanii, Grecji i Turcji przejrzeli literaturę z lat 2010–2026 i do końcowego opracowania włączyli 57 prac.1 Był to przegląd opisowy, a nie metaanaliza — autorzy nie łączyli wyników statystycznie, tylko uporządkowali aktualny stan wiedzy.

Trzy obszary, w których AI może pomóc

1. Trening dopasowany do Ciebie. Analizując długoterminowe dane konkretnej osoby, algorytmy mogą oceniać jej gotowość do wysiłku, wychwytywać odstępstwa od oczekiwanych postępów i pomagać dostosować objętość oraz intensywność treningu.1 To odejście od planów „dla przeciętnego sportowca”.

2. Ryzyko kontuzji i powrót po urazie. Modele łączą dane o skumulowanym obciążeniu, zmęczeniu i asymetriach ruchu. Przykładowo w piłce nożnej dane z GPS połączone z uczeniem maszynowym poprawiły przewidywanie kontuzji.2 Po urazie system może porównywać bieżące wyniki z tymi sprzed kontuzji, co pomaga ocenić postępy rehabilitacji.1

3. Regeneracja i samopoczucie. HRV, sen i wskaźniki regeneracji mogą sygnalizować przemęczenie, a nawet ryzyko wypalenia.1, 3 Autorzy zaznaczają jednak, że to wskaźniki pośrednie — nie zastąpią rozmowy o samopoczuciu ani oceny specjalisty.1

Gdzie jest haczyk?

  • Jakość danych. Wynik jest tylko tak dobry, jak dane, na których pracuje algorytm. Pomiary z urządzeń konsumenckich, np. snu, wymagają ostrożnej interpretacji.4
  • Małe grupy badanych. Wiele modeli zbudowano na niewielkich, podobnych do siebie grupach sportowców. To zwiększa ryzyko przeuczenia i utrudnia przenoszenie wyników na innych ludzi.1
  • Fałszywe alarmy. Model może zasygnalizować ryzyko, którego nie ma, albo przeoczyć realne zagrożenie — oba błędy mają praktyczne konsekwencje.1
  • Prywatność. Dane o zdrowiu i samopoczuciu są wrażliwe. Autorzy podkreślają potrzebę świadomej zgody, jasnych zasad dotyczących tego, kto jest właścicielem danych, oraz ich odpowiedniego zabezpieczenia.1

Człowiek w centrum decyzji

Najważniejszy wniosek przeglądu to model nazywany „człowiekiem w pętli” (ang. human-in-the-loop): sztuczna inteligencja działa jako zaawansowane narzędzie wspierające decyzje, a nie samodzielny autorytet.1 Algorytm może podpowiedzieć, że coś jest nie tak — ale to trener, fizjoterapeuta i sam sportowiec, znając kontekst, decydują, co z tą informacją zrobić.

Co to oznacza dla Ciebie

W duchu wniosków autorów:

  • Patrz na trendy z kilku dni lub tygodni, a nie na pojedynczy odczyt — jeden słabszy wynik HRV po złej nocy nie oznacza przetrenowania.
  • Zestawiaj dane z tym, jak się czujesz: poziomem zmęczenia, motywacją, bolesnością mięśni.
  • Traktuj „wynik gotowości” z aplikacji jak podpowiedź, a nie rozkaz.
  • Sprawdź, kto ma dostęp do Twoich danych i gdzie są przechowywane.

O czym warto pamiętać

Przegląd obejmował tylko prace w języku angielskim, nie zawierał formalnej oceny jakości badań ani metaanalizy. Większość dowodów pochodzi z elitarnych sportów zespołowych, więc wciąż mniej wiemy o tym, jak te technologie sprawdzają się u amatorów, młodzieży i w mniej popularnych dyscyplinach.1

Przypisy

  1. Alkasasbeh W.J., Amawi A.T., Grivas G.V., Orhan B.E., Alawamleh T. (2026). Artificial intelligence and wearables in sport: performance, injury risk, and wellbeing. Frontiers in Artificial Intelligence, 9:1838507. doi:10.3389/frai.2026.1838507
  2. Rossi A. i in. (2018). Effective injury forecasting in soccer with GPS training data and machine learning. PLoS One, 13:e0201264. doi:10.1371/journal.pone.0201264 (cyt. za [1])
  3. Plews D.J. i in. (2013). Training adaptation and heart rate variability in elite endurance athletes: opening the door to effective monitoring. Sports Medicine, 43:773–781. doi:10.1007/s40279-013-0071-8 (cyt. za [1])
  4. de Zambotti M. i in. (2024). State of the science and recommendations for using wearable technology in sleep and circadian research. Sleep, 47:zsad325. doi:10.1093/sleep/zsad325 (cyt. za [1])

Chcesz, żeby wiedza z badań przełożyła się na Twój trening? Wypełnij ankietę — na jej podstawie przygotuję plan dopasowany do Ciebie.

Wypełnij ankietę i zamów plan
Rozpocznij ankietę→